Patrick
Het is al lang geleden dat ik aan mijn moedervroeg of ik een vogel mocht hebben.
Ik was veertien jaar oud en wist precies wat voor vogel ik wilde.
Toen ik het aan mijn moeder vroeg, antwoordde ze meteen: "Nee, je zus heeft al een jonge kitten.

Dat gaat niet samen."
Ik was boos. Waarom mocht zij wel een huisdier en ik niet?


De volgende ochtend ging mijn moeder boodschappen doen.

Bij het afrekenen in de supermarkt keek ze toevallig op het prikbord en zag daar een advertentie voor jonge valkparkieten voor slechts 20 euro.
Die avond dacht ze erover na en besloot ze zich erin te verdiepen voor mij.


Ze belde de kweker op en verzamelde allerlei informatie.

De kweker stelde voor dat we die middag langskwamen, zodat mijn zoon kon zien of dit iets voor hem was.
De kweker had nog een paar jonge vogels zitten, waaronder eentje van slechts acht weken oud.
Die middag kwam ik een uur eerder van school omdat mijn laatste les uitviel.

Ik was nog steeds boos op mijn moeder en had geen zin in een kopje thee na school.
Normaal gesproken drinken we samen altijd thee na school, omdat mijn moeder het belangrijk vind om te horen hoe mijn dag was geweest.

Ze hecht veel waarde aan communicatie.


Terwijl ik mijn thee dronk, zei ze plotseling:

Drink je thee op, dan gaan we ergens naartoe.

Ik vroeg verbaasd waar we heen zouden gaan.
Ze reageerde niet en herhaalde alleen dat ik mijn thee moest opdrinken.
Mijn moeder was altijd erg betrokken bij mijn leven en stond open voor mijn wensen en behoeften.

Het was fijn om te weten dat ze de tijd nam om zich te verdiepen in wat voor mij belangrijk was.


 

Na een halfuur vertrokken we met de auto, ik was in het duister gelaten waarom mijn moeder tegen de kweker had gezegd dat ze het stil zou houden voor mij.

Ze zei dat ik er snel genoeg achter zou komen.

En ze had gelijk, aangezien de kweker op slechts een kwartiertje afstand woonde.
We parkeerden de auto op de parkeerplaats en stapten uit.

Buiten kon ik de valkparkieten al horen.
Waar gaan we naartoe, mam? vroeg ik.

Dat zie je zo wel," antwoordde ze geheimzinnig.



We belden aan bij een woning, de man deed open en nodigde ons vriendelijk binnen.
Hij bood ons koffie aan en vroeg aan mij wat ik zo leuk vond aan valkparkieten.
Ik antwoordde: Je kunt ze makkelijk tam maken, het zijn zeer intelligente vogels en je kunt ze van alles leren.

Loop maar met me mee," zei de kweker.

Mijn mond viel open bij het zien van de prachtige vogels.
De kweker vertelde ons alles wat we moesten weten en waar we op moesten letten.
Ik zag direct een uitdaging, aangezien mijn zusje pas een week geleden voor haar verjaardag een kitten had gekregen.

Hiermee moest ik dus goed omgaan.
De kweker stelde gerust: "Als beide dieren nog jong zijn, zal het goed komen.

Zorg ervoor dat je ze allebei op de juiste manier corrigeert als dat nodig is.


Ik begon te begrijpen waarom mijn moeder me hierheen had gebracht. Ze was altijd zo, eerst nee zeggen en zich dan verdiepen om tot een juist oordeel te komen.
"Ben je er zeker van dat je er een wilt hebben, Patrick?" vroeg mijn moeder.
Met een grote glimlach antwoordde ik: "Absoluut, mam."


Ik koos er een uit, een lutino valkparkiet van bijna 8 weken oud.

Mijn moeder betaalde de kweker en hij stopte de vogel in een transportdoosje.
"Hoe ga je de vogel noemen?" vroeg de kweker. "Tweety," antwoordde ik.

Dat is een mooie en bijzondere naam,"zei hij.
Nadat we de kweker hartelijk hadden bedankt, vertrokken we naar de dierenwinkel om alles te halen voor Tweety: een kooi, voer, speelgoed, eivoer en vogelzand.


Thuis maakten we alles gereed en Tweety kon in zijn nieuwe kooi.


Lees verder in deel 2.